W PRAKTYCE

W praktyce zgoda ta wyrażana jest w umowie (nazywanej zapisem na sąd albo kompromisem) lub w zamieszczonej w umo­wie międzynarodowej klauzuli sądowej, która stwier­dza, że strony zgadzają się, by spory, jakie w przy­szłości między nimi powstaną na tle umowy, prze­kazane zostały na wniosek jednej z nich do sądu międzynarodowego.Czyniąc ustępstwo na rzecz zwolenników zasady obligatoryjnego orzecznictwa Trybunału, twórcy sta­tutu w art. 36 § 2 zamieścili klauzulę, według któ­rej państwa mogą oświadczyć, że jurysdykcję Try­bunału — w odniesieniu do wszystkich czy też nie­których sporów o charakterze prawnym — uznają za obowiązującą z samego prawa i bez umowy spec­jalnej v/ stosunku do każdego państwa przyjmują­cego podobne zobowiązanie. Oświadczenie to może być złożone bez zastrzeżeń bądź też pod warunkiem wzajemności lub na określony czas. Jest to tzw. klauzula fakultatywna z art. 36 § 2 statutu, doty­cząca obowiązkowej jurysdykcji Trybunału.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.