Category: Bezpieczeństwo międzynarodowe

KONWENCJA WIEDEŃSKA

Konwencja wiedeńska o prawie traktatów z 1969 r. stwierdza, że umowa podlega ratyfikacji w przypad­kach następujących:gdy umowa przewiduje wyrażenie zgody przez : ratyfikację,gdy ustalono w inny sposób, że ratyfikacja bę­dzie konieczna,gdy pełnomocnik podpisał umowę z zastrzeże­niem ratyfikacji,gdy zamiar podpisania przez państwo umowy z zastrzeżeniem ratyfikacji wynika z pełnomocnic­twa lub wyrażony został podczas rokowań.Obecnie w wielu krajach zachodnich zaobserwo­wać można tendencję do wzrostu liczby umów międzynarodowych nie podlegających ratyfikacji. W pewnym stopniu jest to rezultat zwiększenia licz­by umów resortowych. W znacznej jednak mierze zjawisko to ma charakter polityczny i wynika ze zwiększenia prerogatyw rządowych oraz ogranicze­nia praw parlamentów do zawierania międzynaro­dowych umów.

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂

WEDŁUG KONSTYTUCJI

Tak np. w Stanach Zjednoczonych, w których konstytucja zastrzegła dla Senatu istotne uprawnienia w zakresie ratyfikacji traktatów, wy­kształciła się praktyka, według której tzw. execu- tive agreements, czyli umowy o charakterze wyko­nawczym w stosunku do poprzednio zawartych u- mów, mogą być ratyfikowane przez prezydenta bez zgody Senatu. Od wielu lat występuje znamienna tendencja do rozszerzania pojęcia umów wykonaw­czych, co w rzeczywistości prowadzi do zwiększania uprawnień prezydenta w zakresie polityki zagranicz­nej kosztem Senatu.Według konstytucji PRL ratyfikowanie umów mię­dzynarodowych należy do Rady Państwa (art. 30, ust. 1, pkt 8). Konstytucja PRL nie określa, jakie umowy winny być ratyfikowane.

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂

RATYFIKACJA UMOWY

Praktyka konsty­tucyjna dopuszcza jednak, by zamiast Rady Państwa ratyfikacji dokonał Sejm: w ten sposób został raty­fikowany Układ Warszawski w 1955 r. Przyznanie Sejmowi uprawnień w zakresie ratyfikacji zwię­kszyłoby jego kompetencje w zakresie wpływu na politykę zagraniczną: postulat tego rodzaju wysu­wany jest w polskiej literaturze przedmiotu.W Związku Radzieckim ratyfikowanie umów. Rady Najwyższej, niekiedy jednak ratyfikacji doko­nuje Rada Najwyższa.Ratyfikacja umowy międzynarodowej jest aktem wewnętrznoprawnym. Aby mogła ona wywołać skut­ki prawne o zasięgu międzynarodowym, musi na­stąpić wymiana dokumentów ratyfikacyjnych mię­dzy państwami, które są stronami umowy. Jeżeli umowa jest wielostronna, dokumenty ratyfikacyjne składa się do depozytu w tym państwie, w którym zawarto umowę (albo w Sekretariacie ONZ, jeśli umowę zawarto pod auspicjami tej Organizacji).

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂

STRONA UMOWY

Państwo, które pragnie zostać stroną umowy wie­lostronnej, z tym że niektóre postanowienia umowy nie będą stosowane wobec niego, zgłasza zastrzeże­nie, czyli tak zwaną rezerwację. Rezerwacja odpo­wiednio zaprotokołowana może być zgłoszona bądź to przy podpisywaniu umowy, bądź to przy skła­daniu dokumentów ratyfikacyjnych, bądź wresz­cie — jeśli urnowa jest otwarta dla państw, które nie są jej stronami — przy przystąpieniu do umowy.Umowa międzynarodowa przestaje obowiązywać po upływie czasu, na jaki została zawarta, na sku­tek zgodnej decyzji stron (actus contrarius) oraz w wyniku wypowiedzenia lub wycofania się z niej, zgodnie z przepisami zamieszczonymi w umowie.

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂

UMOWA BEZ POSTANOWIEŃ

Jeśli umowa nie zawiera postanowień w sprawie wygaśnięcia lub wypowiedzenia, państwo będące stroną może ją wypowiedzieć lub wycofać się z niej tylko wówczas, gdy pozwala na to charakter umo­wy. Ciężkie naruszenie umowy dwustronnej przez jedną ze stron upoważnia drugą stronę do powoła­nia się na to naruszenie jako na przyczynę bądź to wygaśnięcia, bądź też zawieszenia jej stosowania.Zasadnicza zmiana okoliczności, jakie istniały w chwili zawierania umowy (tzw. clausula rebus sic stantibus), może być przyczyną uznania umowy za wygasłą lub wycofania się z niej, ale tylko wówczas, gdy istnienie tych okoliczności stanowiło istotną podstawę zgody na związanie się umową i gdy w wyniku zmiany nastąpiło radykalne przekształce­nie zakresu obowiązków, jakie na podstawie umowy pozostały jeszcze do wypełnienia.

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂

ZMIANA OKOLICZNOŚCI

Nie można jednak powoływać się na zmianę okoliczności, gdy umowa ustaliła granice państwowe, a także wówczas, gdy zmiany nastąpiły w rezultacie niedopełnienia obo­wiązków przez powołującą się stronę. Państwo mo­że też powołać się na błąd w umowie, na przymus zastosowany wobec jego przedstawicieli lub przeku­pienie ich jako na czynnik powodujący nieważność umowy. Nieważne są umowy sprzeczne z impera­tywną normą prawa międzynarodowego (tzw. ius cogens), to znaczy z normą przyjętą i uznaną przez społeczność międzynarodową, od której odstępstwo nie jest dopuszczalne. Nieważne są również umowy zawarte w wyniku groźby lub użycia siły z pogwał­ceniem zasad prawa międzynarodowego, wyrażonych w Karcie Narodów Zjednoczonych (artykuły 42—62 wiedeńskiej konwencji z 1969 r. o prawie trakta­tów).

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂

WEDLE NAZW

Umowy międzynarodowe mają wiele nazw i — chociaż w praktyce nie stosuje się ich w sposób jed­noznaczny — w pewnej mierze informują one o tre­ści dokumentu. I tak np. traktat oznacza umowę o      większym znaczeniu politycznym (traktat pokoju, traktat przyjaźni i wzajemnej pomocy, traktat przy­mierza, traktat handlowy) niż konwencja, która jest zazwyczaj umową o treści administracyjno-tech­nicznej i prawnej (konwencja nawigacyjna, poczto­wa, kolejowa, handlowa, sanitarna lub dotycząca ujednolicenia przepisów prawnych). Często nazwa wskazuje na formę, w jakiej dana umowa została zawarta, np. protokół, deklaracja. Aby nadać umo­wie większą wagę, używa się niekiedy nazw szcze­gólnych pn. Pakt Ligi Narodów, Karta Narodów Zjednoczonych.

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂

WEDLE NAZW

Niektóre nazwy — np. układ, poro­zumienie, używane są w znaczeniu dość ogólnym, jakkolwiek w nowszej praktyce układ oznacza czę­sto umowę polityczną o doniosłym charakterze (np. Układ Warszawski). Inne nazwy wskazują na okre­ślony kontekst polityczny, w jakim dana umowa jest podpisywana. Tak np. modus vivendi oznacza w języku politycznym porozumienie między dwoma państwami, z których żadne nie uznaje roszczeń dru­giego państwa i nie rezygnuje z własnego, dotych­czas zajmowanego stanowiska, niemniej oba pań­stwa zgadzają się postępować w określony sposób i ustalają reguły takiego postępowania. Umowa mo­że dojść do skutku nie tylko w postaci jednego do­kumentu podpisanego przez strony, ale inaczej, np. w formie wymiany not.

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂

ZAŁATWIANE SPORY

Forma, w jakiej została za­warta umowa międzynarodowa, jak również jej nazwa nie mają żadnego wpływu na jej moc obo­wiązującą. Istotę prawną umowy międzynarodowej stanowi to, że jest ona wiążącym oświadczeniem woli stron. Różnice zdań i spory, jakie istnieją w stosunkach między państwami, od wieków załatwiane były bądź i to pokojowo, bądź też przy użyciu siły zbrojnej. : Prawo do wojny (ius ad bellum) do ostatnich cza­sów uważano za istotny atrybut suwerenności pań­stwowej. Zgodę na ograniczenia praw w zakresie użycia siły zbrojnej wyraziły państwa dopiero w XX wieku, w okresie rozwoju organizacji między­narodowych, które służą sprawie zapewnienia poko­ju i bezpieczeństwa międzynarodowego.

Witaj na moim blogu! Jestem studentką kierunku kultura w mediach i komunikacji na Uniwersytecie w Częstochowie. Dziedzina mediów to ogromna część mojego życia, dlatego postanowiłam założyć tego bloga. Jeśli podobają Ci się wpisy jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do likowania wpisów 🙂